Zin

Of ik altijd wel zin heb om te gaan sporten, vroeg me laatst iemand. Met die vraag hou ik me dus nooit bezig. Dat is namelijk het minst leuke van sporten: vinden dat je eigenlijk moet gaan, maar bedenken dat je er geen zin in hebt. Ik heb mijn vaste sportmomenten in de week. Best veel eigenlijk en ik ga altijd, tenzij ik echt iets anders moet. Knap? Nee, niet echt. Meestal heb ik er wel plezier in. Niet dat het altijd zo geweldig gaat en sommige mensen zouden mijn houterige bewegingen misschien niet eens sporten noemen. Maar ik ga wel en doe mijn best. Het is ook een soort van houvast in de dagen. Weten wat je gaat doen als er verder niemand is die zegt wat je moet doen. Dan moeten we er maar vanuit gaan dat het zinvol is. 

Of dat werkelijk zo is weet ik eigenlijk niet. Het is niet zo dat je het ziekteproces hiermee tegen kan gaan. Er zijn wel veel mensen die tegen me zeggen dat ze zeker weten dat ik anders veel meer had moeten inleveren. Nou ja, als iedereen het zo zeker weet, dan zal het wel zo zijn. 

Toch zijn er van die dagen dat je je afvraagt wat het allemaal voor zin heeft. Niet alleen het sporten, maar gewoon alles. Wanneer ben ik zinvol bezig? Dat is het stukje dat nog hoort bij het verwerken van het arbeidsloze bestaan.  Het gevoel dat ik me wel nuttig moet maken in de maatschappij. Meestal ben ik beter af als ik daar niet over nadenk en me gewoon houd aan het vaste stramien van de indeling van de week. Eigenlijk gaan er veel dingen heel goed. Ik heb best veel energie. Met kracht en uithoudingsvermogen is ook nog niets mis. Alleen dat lopen en de balans, dat is waardeloos. Ook bij snelheid in bewegingen en cognitief reactievermogen merk ik wel achteruitgang. Zinvol om te blijven trainen denk ik.

Binnenkort heb ik weer een MRI. Meten is weten, is het idee. Niet dat ik daar wat aan zal hebben waarschijnlijk, maar we zullen zien. Als er veel vlekjes bij zijn gekomen, dan betekent het dat er toch een aantal ontstekingen zijn geweest en dat de MS nog aanvalsgewijs doorgaat. Is dat niet het geval dan hebben we te maken met een geleidelijke achteruitgang die erop wijst dat ik langzamerhand toch in de secundair progressieve fase kom van de ziekte. Is dat zinvol om te weten? Ja, ik denk het wel. Persoonlijk wil ik altijd wel weten hoe het ervoor staat, ook al kun je er niet zoveel mee. 

Niet zoveel nieuws dus, of iets opmerkelijks te melden. Ik had dan ook wat weerzin om te schrijven. Toch maar weer een stukje. Ik hoop altijd dat lezers er een stukje herkenning of steun uit kunnen halen. In ieder geval even laten weten hoe het gaat. Bovendien is het voor mezelf goed om af en toe wat op een rijtje te zetten en door de jaren heen geeft het voor mezelf een goed beeld van het leven met MS. Ik heb de weerzin maar veranderd in weer zin dus!