Pauze

Al een lange tijd niks meer geschreven. Er viel niet zoveel te schrijven. Hoe gaat het nu? Mwah, het gaat. Lopen begint echt wel lastig te worden. Ik weet niet of ik nu zoveel achteruit ga, maar ervaar het zelf wel steeds meer als een probleem. Waar is de tijd gebleven dat iemand over me zei: “Je loopt net zo gemakkelijk als een hertje.” Tegenwoordig is het meer aangeschoten wild dat er langskomt. Een blokje om doe ik al een tijdje niet meer. Mijn linkerbeen wil al snel niet meer mee. Mijn voornemen was om de rollator te gaan gebruiken hiervoor. Dat vind ik toch wel een ding. Ik ben een aantal keer een stukje gaan lopen met rollator. Dan hoef ik trouwens ook niet ver te gaan, want lopen blijft beperkt. Ik vind ook altijd wel een reden om dit niet te doen. Te koud, regen, vermoeide benen, al druk geweest… Nou ja, het ding staat in de gang. Misschien is dat voorlopig ook genoeg. Kan ik er vast aan wennen.

Even pauze van het schrijven dus, ik zou ook wel even pauze van MS willen hebben. Dat gaat niet lukken helaas.

Het zou heel gemakkelijk zijn als de dingen weer vanzelf gaan. Tegenwoordig moet ik overal goed over nadenken. De routes die ik fiets bijvoorbeeld. Het opstappen en afstappen tijdens het fietsen gaat niet echt soepel meer. Ik kies mijn fietsroutes dan ook uit op zo min mogelijk van dat soort momenten. De komende tijd zijn een aantal straten in mijn vaste routes richting sportschool, fysio en zwembad afgezet. Moet ik weer een nieuwe route bedenken. Onzeker word ik er van. Ik ben langzaam en klungelig. Ik hoop maar dat mijn medeweggebruikers een beetje geduld en compassie tonen. Misschien is een andere fiets ook niet verkeerd over een tijdje. Lager of lichter. Fietshelm en spiegeltje heb ik al. Yeah, geweldig! Vooruitdenken en een keertje overleggen met de fietsenmaker.

Het afgelopen jaar was natuurlijk een jaar van grote verandering. We zijn verhuisd en ook verder is er het nodige op ons bordje. Ik hoop dan ook dat het hieraan te wijten is dat het al een tijdje niet zo lekker gaat. Maar het is natuurlijk ook zo dat ik zal moeten accepteren dat de ziekte voortwoekert. Er zal meer schade ontstaan, wat voor meer beperkingen zorgt. Meestal lukt het om positief te blijven en weer bezigheden te houden waar ik blij van word. Evengoed valt het niet altijd mee en zijn er echt momenten dat ik aan het somberen ben.

Er is voortdurend een mate van pijn. Spierpijn hier, spierpijn daar. Stram gevoel, tinteling. Niet rampzalig, maar wel nadrukkelijk aanwezig. Bezig blijven en afleiding zoeken gaat het best. Vaste routines geven houvast. Gewoon alles blijven doen en niet miepen. Dat moet ik ook maar tegen mezelf zeggen. De draaglast is in de loop van de jaren wel wat groter geworden, de hoop is dat de draagkracht hierin meegroeit. Meestal lukt dat tot nu toe. Er zijn tijden dat hierin wat disbalans is. Dat is niet erg, dat is dus logisch. Na een periode van wennen aan een nieuwe situatie trekt dat wel weer bij. Ach, even pauze nemen is ook niet zo erg.