Als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat, hoor ik mezelf al goed roepen vergezeld met een vrolijke lach, voordat ik mezelf heb afgevraagd hoe het met me gaat. Zo gewend ben ik om signalen te negeren van pijn of frustratie dat het een automatisme is geworden. Toch vind ik dat het ook best wel goed gaat. Maar nu is het wel zo dat mijn goed een ander goed is dan het goed voor de meeste mensen. Daar zit een heel stuk verlies bij. In de loop van de jaren heb ik al veel achteruitgang moeten accepteren. Wat voor iedereen, of in ieder geval voor de meeste mensen automatisch gaat, is voor mij iets om over na te denken. Bijna niets gaat vanzelf. Veel handelingen duren daarom dubbel zo lang. Ik erger me vaak zelf aan mijn traagheid. Alles moet met aandacht en zorgvuldig. Dit om te voorkomen dat ik struikel, knoei of brokken maak.
Ik zal hier geen eindeloze opsomming maken van uitdagingen, laat ik ze zo maar noemen, waar ik dagelijks mee te maken heb. Toch een kleine greep hieruit, om een beetje een idee te krijgen wat deze zijn.
Wanneer ik ’s ochtends uit mijn bed stap kost het me al moeite om overeind te komen. Ik zet mijn voeten niet te dicht naast elkaar op de grond om in evenwicht te blijven en wanneer ik opsta moet ik voldoende kracht zetten om rechtop te komen. Voordat ik een stap zet zorg ik eerst dat ik goed in balans ben. Na de eerste wankele stappen gaat het beter. Nou ja en dan de ochtendroutine, waarbij mijn been ook niet altijd meewerkt.
Lopen wordt steeds lastiger. Daar waar ik vroeger moeiteloos vele kilometers heb hardgelopen is tegenwoordig een paar honderd meter gewoon lopen al te veel.
Met name met koud en vochtig weer weten mijn benen niet meer dat ze ook kunnen buigen. Het is lastig om ze op te tillen. Links maakt een potsierlijke zwaai naar buiten, waarbij rechts bijschuift. Maar we blijven oefenen, soms gaat het beter.
Spierpijn is ook iets wat eigenlijk voortdurend aanwezig is. Soms zit het hier, soms zit het daar. Deze tijd van het jaar, met veel bewolking en een beetje koud maakt het er niet beter op. Tot zover mijn klaagzang. Niet om medelijden te krijgen, maar gewoon als simpele vaststelling van de feiten. Het is zoals het is. Maar verder gaat het goed.
We doen leuke dingen. Ik heb veel gezellige afspraken en omring me met lieve mensen. Waar het soms niet meevalt om de moed erin te houden biedt dat evenwicht en zorgt het voor relativering van de situatie. Dus laten we lachen en lachen en lachen, totdat we niet meer weten dat het soms huilt van binnen.
Kan me wel.wat bij voorstellen, dat het heel.lastig is.