Daar zitten ze. In de hal van het verzorgingscentrum, waar ik het afgelopen jaar regelmatig kom. In het midden van de hal staat een dikke paal. Daaromheen een rond zitje. Op dat rode bankje zitten drie oude dames. Alledrie met een rollator voor zich. Ze kijken uit op de lange gang, waar ik een beetje moeizaam kom aangelopen. Laat eigenlijk dat beetje ook maar weg. Na een toch wel vermoeiend bezoekje wordt het lopen er zeker niet beter op.
De dames nemen me van boven tot onder op. Eindelijk iets te zien voordat ze het Grand Café, waar ze hun warme maaltijd nuttigen, betreden. Ik voel me wat ongemakkelijk onder hun monsterende blikken. Dichterbij gekomen glimlach ik vriendelijk en zeg ze goeiedag. Een flauwe glimlach en een knikje terug. Als ik door de schuifdeur naar buitenloop hoor ik één van hen ongefilterd en natuurlijk net iets te hard zeggen: “Nou, die loopt ook niks te makkelijk!” Is ook zo natuurlijk. Maar ja, komt toch wel weer aan. Ik loop verder en kijk niet om. Dat is geen goed plan namelijk: omkijken en lopen. Vragen om problemen. Door naar de fiets dan maar. Een tijdje onhandig morrelen met het grote kettingslot, het gewone slot en dan mijn helm op. Safety first.
Ondertussen probeer ik de opmerking te verwerken. Bedenk dat dit er nu eenmaal ook bij hoort. Omgaan met dat wat mensen over je zeggen. Wat mij helpt in dit soort situaties is, om ze te zien als een scene in een tragi-komische serie. Het jammere is alleen dat ik het tragische onderwerp ben. Gelukkig zie ik er ook wel weer de humor van in. Dat scheelt.
Maar goed. Op de fiets maar weer. Voorzichtig met opstappen. Ik kies de meest veilige route voor mijn volgende stop. Nog even iets wegbrengen. Dan naar huis. Thuisgekomen zwaait de deur al voor me open, zodat ik mijn fiets rechtdoor naar binnen kan parkeren in de garage. Thuis, ik ben weer thuis. In het huis dat binnenkort mijn huis niet meer is. Gelukkig gaat mijn thuis mee.
Dit is de laatste keer dat ik een blogbericht deel op Facebook. Ik neem namelijk afscheid van Facebook. Hoewel ik de lieve reacties en de bemoedigingen op de posts zal missen zijn er voor mij meer redenen om te stoppen. Ik blijf wel schrijven op mijn blog. Wanneer je mij wil blijven volgen en geen bericht wil missen kan je je inschrijven voor mijn mailinglist. Je kan overigens ook op mijn site een reactie geven. Altijd fijn om te lezen, maar voel je niet verplicht. https://jolandaruesink.nl/aanmelden-mailinglijst/
Plaats als eerste een reactie