Klinkt wel grappig; mispoes. In dit geval is het dat niet, want we missen onze poes. Vorige week hebben we onze lieve poes Zoë in moeten laten slapen. Nu was Zoë een hoogbejaarde dame, maar het is toch verdrietig. Ze zakte vaak wat weg bij haar achterpoten, verzorgde haar vacht niet meer, waardoor er in een razend tempo klitten ontstonden. Ook had ze steeds vaker moeite om de kattenbak te vinden. Het was op dus.
Zoë kwam bijna achttien jaar geleden in ons leven, samen met haar broer Zapper. Ze waren als kittens te vondeling gelegd aan de rand van het veen. Toen wij hadden besloten dat we een kat wilden, stuitte ik op een berichtje van Amivedi waarin vermeld stond dat er een katje was gevonden. Die werd tijdelijk opgevangen in een gastgezin. Eigenlijk dacht ik dat het om één kat ging, maar toen ik daar kwam bleek het om twee katten te gaan. Ik mocht kiezen, de andere zou naar het asiel gaan. Dat kon ik echt niet over mijn hart verkrijgen, dus ik besloot ter plekke om ze dan maar alle twee mee te nemen. Dit was een grote verrassing voor onze kinderen! Een paar jaar terug hebben we helaas al afscheid moeten nemen van Zapper, maar met Zoë ging het nog een tijdje goed.
Dat ik nog precies weet in welk jaar de katten bij ons kwamen, heeft te maken met het feit dat dit speelde in de tijd dat ik mijn diagnose MS kreeg. Het grappige en speelse van de jonge katjes heeft het verdriet hierom in het begin zeker verzacht. In ieder geval zorgde het voor genoeg afleiding.
Bijna achttien jaar is wel lang. Toch een groot gedeelte van ons leven. Dan wen je er helemaal aan. Het waren binnenkatten, dus we moesten altijd zorgen dat ramen en deuren op tijd dichtgingen. Nu merk je pas hoe je toch altijd onbewust registreert waar ze zijn en wat ze doen. Het is nog een beetje kaal zo, maar ook goed. Als ik nu maar vaak genoeg tegen mezelf zeg dat het heel handig is dat we nergens meer rekening mee hoeven te houden. We hoeven niet te zorgen voor voldoende voer, vers water, geen kattenbak meer te verschonen. Er liggen geen plukken haar meer, behang en meubels blijven heel. Best fijn, dat moet ik elke keer maar bedenken, dan vind ik dat uiteindelijk ook wel. Het is genoeg.
Dat vind ik van bijna 18 jaar MS ook wel, maar ja daar is nog geen oplossing voor gevonden.
Plaats als eerste een reactie