Het is me weer gebeurd. Toen ik afgelopen week bij het zwembad wegliep richting fiets zei iemand tegen me: “Zo, jij loopt ook niet gemakkelijk!” Nou dat had hij goed gezien. “Dat klopt”, zei ik dan ook maar, om vervolgens door te lopen naar mijn fiets. Ik had geen zin om nadere uitleg te geven, maar de man was nog niet klaar. “Ik herken dat gelijk, ik heb ook een tijd in revalidatie gezeten.” Nog steeds voelde ik geen enkele behoefte om verder in gesprek te gaan met de voor mij onbekende persoon. Ik groette hem dan ook vriendelijk en wenste hem nog een fijne dag.
Als je nou denkt, wat saai altijd weer dezelfde situaties beschrijven, bedenk dan dat dit mijn leven is tegenwoordig. Mensen die kijken, mensen die ongevraagd opmerkingen maken. Het valt op, maar ik was wel tevreden over mezelf: aardig gebleven en geen uitleg gegeven. Dat ben ik ook niemand verschuldigd als ik dat niet wil.
Verder nog iets dat elke keer weer terugkomt: pijn. Ondanks de wietdruppels momenteel toch een periode met meer pijn. Onderin de rug, schouders, handen, achterkant van de benen. Waar niet eigenlijk? Niet heel ernstig, maar wel vervelend en boven het niveau van mijn altijd aanwezige stijve en stramme gevoel. Waar het dan vandaan komt? Ik weet het niet, het gaat ook wel over denk ik.
Maar ik heb ook weer wat nieuws. Sinds twee weken ga ik naar logopedie. De eerste keer was een soort intake. Mijn spraak gaat wat achteruit. Om verstaanbaar te blijven en mijn mondmotoriek te trainen is het geen overbodige luxe om tips en oefeningen bij de logopedie te krijgen. Ook om het risico op verslikken te verkleinen.
Na mijn tweede afspraak heb ik ‘huiswerk’ meegekregen. Het is de bedoeling dat ik elke dag een bladzijde hardop lees uit een boek. Hierbij moet ik erop letten dat ik de woorden rustig en volledig uitspreek. Verder de leestekens goed in acht nemen, bij punten en komma’s dus even een rustmoment. En op tijd ademhalen, ook niet vergeten.
Ik had een boek gepakt uit onze boekenkast. Ik dacht, ik neem een boek van Hendrik Groen: leest gemakkelijk. Pak ik net weer dat boek, waar moeder Putmans MS blijkt te hebben. Dat was ik even vergeten. Maar ja, maakt niet uit: na een paar bladzijden is ze dood. Gelukkig is MS in het echt meestal een langduriger proces van doodgaan.
Een ander onderdeel van mijn huiswerk is LAX VOX. Dat is een methode om je stem te ontspannen door te bubbelen. Hiervoor gebruik je een buisje dat je in een flesje water doet. Het buisje moet een aantal centimeter onder het wateroppervlak hangen. Het is de bedoeling dat je je lippen om het buisje plaatst en rustig uitademt via de mond terwijl je een hoe-klank maakt. Vijf keer per dag, ongeveer twee minuten.
Dus wat doe je dan de hele dag? Nou ja ik lees hardop en ik zeg hoe en ik zeg ha. Hoehoe hoehoe hoe…..
Ik houd er ook niet van om iedere keer aan vreemden of “half”bekenden uit te leggen over je beperking.
Bij dit soort zaken zeg ik, zoiets van het is nu eenmaal zo dat ik zo ben of dat ben ik ….. Etc
Die opmerkingen over slecht lopen is heel herkenbaar voor mij. Toen ik slecht ging lopen door de fibromyalgie kreeg ik ook hier opmerkingen over. Toen ik een tijdje naar aqua-fysio ging kwam er een mevrouw bij me in een winkel en zei: “Wat is er met jou gebeurd je loopt veel beter”. Dit was natuurlijk een mooie opmerking voor mij. Een teken dat het niet voor niets is de aqua. Nu hoor ik geen opmerkingen meer als ik eens moeilijk loop. Oude mensen lopen wel vaker moeilijk! Groetjes van Dini.