Houvast

Het is zover. Het zwembad gaat een tijd dicht voor een grote opknapbeurt. We weten dit al een hele tijd en er werd door iedereen al lang gesproken over mogelijke vervangende activiteiten. Er zijn groepjes die er voor kiezen om gezamenlijk naar een ander zwembad te gaan. Ook daar schijnt de mogelijkheid te zijn om aan groepslessen deel te nemen. Zelf kies ik hier niet voor. Het lijkt me te veel gedoe. Bang dat het me op die manier meer energie kost dan het me oplevert. Omdat ik via mijn sportschoolabonnement in het zwembad kon deelnemen aan de groepslessen daar, val ik nu maar tijdelijk terug op de mogelijkheden van de sportschool alleen. Toch zal het wel erg wennen zijn. Ik had namelijk elke doordeweekse dag een groepsles in het zwembad. Een beetje overdreven misschien? Kan zijn, maar dat geeft structuur aan de dagen, het stukje houvast dat ik soms zo nodig heb. Nu valt dat dus voor de helft weg. Dat voelt best een beetje angstig. Aan de andere kant is het natuurlijk te overzien, het is maar voor een paar maand. Naast de groepslessen in het zwembad heb ik natuurlijk ook nog twee keer in de week fysiotherapie waarbij ik heel goed begeleid word om zo optimaal mogelijk te blijven bewegen. Ook het rondje fitness ontbreekt niet in mijn vaste weekprogramma.  

Maar ik zal het missen. Naast deze vorm van beweging ook de sociale contacten. De gezelligheid. Maar goed, voordat je het weet is het oktober. Als het goed is kunnen we dan weer. Hopen we …

Afgelopen donderdag had ik een afspraak bij mijn MS-verpleegkundige. Van tevoren had ik al een heel lijstje gemaakt van de dingen die ik wilde bespreken. We hebben het over de fase gehad waar mijn MS zich bevindt. Ik ga toch elke keer een stukje achteruit. Het gaat weliswaar niet snel, maar er zijn telkens weer dingen die ik in moet leveren. Het duidelijkst zichtbaar is het lopen dat me steeds meer moeite kost. Laatst zat ik met het mooie weer in de tuin. Niet te lang, want de warmte zakt zwaar in mijn benen. Om naar binnen te gaan kwam ik moeizaam overeind en ik zag mijn krankzinnige loopje weerspiegeld in de ruiten. Gelijk kinderliedjes in mijn hoofd: En mijn één been staat en mijn ander gaat marcheren, en mijn één been staat en mijn andere is soldaat! En Zimpe, zampe, zompe. Hannes loopt op klompe. Het ziet er niet uit, zo wil ik niet zijn.

Toch is dit een gegeven.

Dat het niet altijd meevalt zal duidelijk zijn. We spreken dan ook af dat het misschien goed is om hier toch een keer hulp voor in te schakelen.

Verder is uit het laatste bloedonderzoek gebleken dat mijn cholesterolgehalte te hoog is. Aan mijn levensstijl kan het niet liggen, dus nog iets om te bespreken bij de huisarts. Verder hebben we het nog over mijn flauwvallen gehad van een tijdje geleden. Ze raadde ook wel aan om dit aan de huisarts door te geven: ‘Er zijn mensen die voor mindere dingen een beroep doen op de huisarts.’ Als laatste heb ik gevraagd of het voor mij ook zinvol zou zijn om een vaccinatie te vragen tegen gordelroos. Dit is inderdaad wel een goed idee. Door mijn medicatie loop ik iets meer risico om gordelroos te krijgen en ook kun je hier flink ziek van zijn. Dit wordt momenteel nog niet vergoed, maar dat moet dan maar.

Ook voor de huisarts een heel lijstje dus.

Veel onzekerheden momenteel, steun zoeken bij professionals en omgeving. Hou(me)vast!