Nu we binnenkort gaan verhuizen spitten we al onze spullen eens door. Zo kwam ik ook ons beider geboortekaartjes tegen. Geboren staat er vermeld op allebei. Pfoe, een hele opluchting. Het bewijs van ons bestaan. Je moet maar zo denken: een goed begin is het halve werk. Verder waren er ook nog heel wat restanten van dit bestaan te vinden overigens. Spullen, spullen, spullen. Ik heb dingen teruggevonden waarvan ik het bestaan niet meer wist. Brieven, kaarten, foto’s. Zo ontdekte ik heel wat verschillende versies van mezelf. Goh dat ik dat toen deed, wist, kon. Fases in een mensenleven. Adressen waar ik heb gewoond. Ons hele huis, met het hele hebben en houden keren we ondersteboven. Afstudeerprojecten van de lerarenopleiding handvaardigheid en textiele werkvormen: een zelf ontworpen en gemaakte tafel met een ingenieus uitklapsysteem. Voor textiel een zelfontworpen outfit. Onder andere een jas met geplooide kraag. Bloed, zweet en tranen. Het mag allemaal weg, gelukkig hebben we de foto’s nog. Alle geheime en vergeten zaken komen weer tevoorschijn uit de krochten van dit huis. Het gaat allemaal weer door onze handen. Vaak zijn het leuke ontdekkingen, maar toch het bewaren niet waard. Niet dat alles weggaat overigens, maar wel veel. Soms hebben dingen misschien wel een emotionele waarde, maar ook dat kan je in je hart bewaren, daar is plek genoeg.
Toch is het gek om te verhuizen. Laatst zei iemand tegen mij dat het zo fijn voor mij is, alles op de begane grond: “want jij gaat toch alleen maar achteruit.” Ja ja, dat is ook zo. Misschien, of eigenlijk wel zeker. Maar kunnen we alsjeblieft samen net doen alsof dat niet zo is? Dat we gewoon met zijn allen voorlopig nog de kop in het zand steken? Afwachten maar hoe het gaat. Nu ik zo door alle spullen van vroeger mijn verleden zo aan me voorbij zie trekken zie ik dat ik ook inderdaad al veel verloren ben. Ik vind kaartjes van collega’s, foto’s van werkuitjes, medailles van hardloopwedstrijden, kinderen op de fiets en dan ook nog een ernaast. Niets was teveel.
Maar ook nu gaat het nog wel goed. Ik ben redelijk stressbestendig en kan de ontwikkelingen rondom de verhuizing best goed aan. De verhuizing brengt vooral leuke dingen met zich mee en inderdaad, het zal veel gemakkelijker zijn in ons nieuwe huis. Het lopen gaat overigens wel gestaag achteruit en ook krijg ik meer last van dubbeltaken. Zo ben ik afgelopen week nog weer eens een keer gevallen met de fiets. Ik wilde wegfietsen bij de sportschool. Van links kwam een langzaamrijdende auto, van rechts een bekende op de fiets. Even was er twijfel: doorfietsen of toch afstappen? Hierdoor verminderde ik vaart, waardoor ik langzaam neerzeeg op de grond. Fiets bovenop me. Ik werd vriendelijk overeind geholpen door mijn bekende. “Gaat het?” ”Ja hoor, niks aan de hand. Gewoon een beetje afgeleid. Bedankt. Hoe is het dan met jou?” Ach ja, een krasje hier en daar, vooral op mijn gekwetste ego.
Plaats als eerste een reactie