Al weer een beetje wijzer. De laatste tijd heb ik veel gegoogled naar informatie over handbikes. Er zijn twee soorten, je hebt vastframe-handbikes en handbikes die je aan je rolstoel kan koppelen. Aangezien ik nog geen rolstoel heb leek de eerste soort mij het leukst. Deze handbikes worden vooral gebruikt voor sport. Daar was het mij ook om te doen. Vorige week zijn we maar eens even wezen kijken bij een speciaalzaak voor handbikes. Om een idee te krijgen of het iets is, zal je toch iets meer moeten doen dan alleen speuren op het internet. In deze zaak hadden ze eigenlijk maar één model direct beschikbaar. Er is wel veel meer mogelijk, maar dan wordt een bike speciaal naar jouw wens gemaakt. Dan heb je het wel over een heel ander prijskaartje. Om daar nou mee te beginnen is ook al zo wat.
Het model dat ze hadden staan was een soort instapmodel, om mee te beginnen dus. Nou dat instappen ging nog wel. Ik mocht een proefrondje maken. Oei, best spannend, gelijk een rondje om de kerk in city Brummen. Hoewel het daar gelukkig wat verkeer betreft vrij rustig was, toch een enerverend rondje. Het sturen met zo’n gevaarte is best moeilijk, maar verder vond ik het wel heel gaaf om te doen. Ik denk dat ik er ook best goed in zou kunnen worden. Aan armkracht nog weinig ingeleverd. Na het rondje bleek het uitstappen uit zo’n instapmodel toch wat lastig voor mij. Je zit namelijk heel laag bij de grond. Dat is trouwens ook in het verkeer wel een dingetje, want het is best moeilijk om in die positie het overzicht te hebben. Dus…. wanneer we de voors en de tegens afwegen is het momenteel nog niet zo’n goed plan om te gaan handbiken. Wat vervoer betreft is het nog niet nodig. Het fietsen gaat nog prima en ik heb ook nog eens mijn step met zadel. Aan sportmomenten heb ik verder ook geen gebrek, als ik wil gaan handbiken moet ik daar iets anders voor opgeven. Een week heeft maar zeven dagen en die dagen zitten al helemaal vol met sportmomenten. Het is zinvoller om op balans, rompstabiliteit en loopvermogen te blijven trainen zolang dat gaat. Bovendien is het een hele aanschaf, die ook nog eens heel veel ruimte in beslag neemt. Voorlopig nog maar niet dus. Het is wel fijn om te weten dat handbiken waarschijnlijk een goede mogelijkheid is om te blijven sporten wanneer mijn loopvermogen het helemaal af laat weten. Tenzij de MS nog andere grapjes in petto heeft, maar dat weet je natuurlijk nooit.
Vorige week zijn we ook weer eens naar de schouwburg geweest. We gingen naar de voorstelling van Peter Heerschop en Viggo Waas. Deze voorstelling gaat erover dat Viggo was getroffen door een herseninfarct en wat dat betekend heeft voor hun vriendschap. De voorstelling heet: “Er gaat nog iets heel moois gebeuren”.
Ik vond het een heel mooi en indrukwekkend programma met ook wel herkenbare situaties. Het moeten aanvaarden van hulp, of het niet meer zo goed kunnen van dingen die altijd heel vanzelfsprekend waren. De vraag wie ben ik nu nog en wat kan ik nog betekenen voor een ander? De kwetsbaarheid van alles. Het is wel een andere situatie: Viggo revalideert, heel veel gaat weer steeds een beetje beter. Als MS-patiënt krijg je met een beetje pech steeds te maken met een stukje dat je moet inleveren. Tot nu toe lukt het heel goed om telkens mee te bewegen naar een nieuwe werkelijkheid. Ik blijf me dan ook maar vasthouden aan de titel van hun voorstelling: “Er gaat nog iets heel moois gebeuren”.
En zo is het! Mooie column