Liever schrijf ik als ik ergens een optimistisch geluid kan laten horen. Al langere tijd valt me dat zwaar. Zo zwaar dat ik haast een soort van schrijfschroom lijk te ontwikkelen.
Maar ja, doel van dit blog is toch ook wel het weergeven van een eerlijk beeld van mijn leven met MS. Waarom eigenlijk? Erkenning, herkenning, begrip. Door het documenteren van mijn belevenissen rondom mijn ziekteproces is het voor mezelf soms ook een handig naslagwerk geworden.
Al langere tijd gaat het dus niet zo lekker. Ik blijf veel pijnklachten houden. Met name in mijn schoudergebied. Laatst las ik op een van de Facebookgroepen rondom MS een post waarbij gevraagd werd om in één woord te beschrijven hoe je je voelt met MS. Het meest gebruikte woord in de reacties was KUT. Ik moest erom lachen, ik ben niet alleen. Soms is dat het ook gewoon. In de jaren dat ik nu MS heb is mijn vocabulaire op gebied van krachttermen en vloeken er flink op vooruit gegaan. In gedachten dan, meestal. In mijn jeugd werd het gebruik van dit soort taal op zijn zachtst gezegd nogal ontmoedigd. Want vloeken en ‘vieze‘ woorden gebruiken, dat mocht toch eigenlijk niet. Op de lagere school had ik vroeger een meester die ons aanraadde om, als we de behoefte hadden om een flinke vloek te uiten, in plaats hiervan potjekoffie te zeggen. Nou ja, op de een of andere manier werkt dat toch niet. Want soms valt het even niet mee en zijn er dingen waarbij potjekoffie niet helemaal de lading dekt. Niet dat het wel helpt om echt te vloeken, maar soms…
Vorige week ben ik voor het eerst naar een voor mij nieuw soort therapie geweest. Ik ben naar een mevrouw geweest die Body Stress Release-behandelingen geeft in combinatie met Emmett-therapie. Dit is een zachte manuele gezondheidstechniek om het lichaam te helpen opgelopen spierspanning los te laten. In de hoop dat hiermee de pijnklachten verdwijnen.
Vooralsnog merk ik nog niet zoveel verschil, maar dat is misschien ook nog niet te verwachten zo snel. De behandelingen worden gegeven door een Duitse mevrouw. Ze is aardig en de behandelingen zelf voelen best prettig. Haar praktijk is gevestigd op de eerste verdieping van een gebouw waar allerlei kantoortjes en praktijken zitten. Aan weerszijden van een grote gang, die tevens de wachtruimte is, bevinden zich verschillende bedrijfsruimtes. De eerste keer toen ik zat te wachten tot ik aan de beurt was kwam de ‘overbuurman’ zijn kantoortje uit. De deur naar de praktijkruimte van mijn therapie stond open en hij keek naar binnen. “Dat spreekt toch wel tot mijn verbeelding. Altijd als ik dat ding daar zie, dan denk ik dat kan toch niet fijn liggen!”, merkte hij op.
Zo’n opmerking prikkelt toch wel je nieuwsgierigheid, ik zag al een soort pijnbank voor me.
Gelukkig blijkt het mee te vallen. Wat de buurman had gezien was inderdaad de behandelbank. Het gedeelte waar je op komt te liggen staat bij begin rechtop. Er zit een plankje aan waar je op kan gaan staan en dan wordt het geheel gekanteld, zodat je niet hoeft te klimmen. Tijdens de behandeling wordt het plankje weggehaald, op die manier komen je voeten vrij te liggen. Halverwege de behandeling kantel je weer terug en moet je andersom gaan staan, zowel je rug als de voorzijde van je lijf komen aan de beurt. Het voelt wel vreemd om zo gekanteld te worden, van staan naar liggen, maar het is ook wel ontspannen. Maar mocht ik de buurman nog eens zien dan verklap ik het geheim van de pijnbank nog niet!
En verder hopen we, potjekoffie, dat het helpt.
Plaats als eerste een reactie