Start

Begin is er. Van de lange lijst van afspraken die gaan volgen. Waarschijnlijk gaat er niet zoveel veranderen, maar ik krijg een herbeoordeling van de situatie. Zelf ben ik daar overigens continu mee bezig, met het herbeoordelen van de situatie waarin ik me bevind, maar ja dat helpt ook al niks. Soms is het beter om daar maar niet te veel over na te denken. Het komt zoals het komt.

Ik heb pas weer een MRI-scan gehad. Positief was dat die een stabiel beeld liet zien. Er zijn de laatste jaren geen nieuwe plekken bijgekomen. Minder is dat ik in de loop van de jaren ondanks het ongewijzigde beeld van de MRI wel achteruit ga. Met name wat het lopen betreft en de balans. Verder merk ik dat ik voor veel dingen wat meer tijd nodig heb en ook het uitvoeren van dubbeltaken gaat mij minder gemakkelijk af. Maar goed, de MRI was dus prima. Het kan altijd erger natuurlijk. Ook het reguliere bloedonderzoek, behorend bij de controles van de neuroloog was goed. Wel heb ik apart ook mijn cholesterol laten prikken. Dit was ondanks mijn gezonde levensstijl veel te hoog. Volgende week heb ik hier een afspraak voor bij de praktijkondersteuner van de huisarts. Ook ga ik die week nog naar de revalidatiearts voor een totale herbeoordeling. We brengen dan in kaart hoe het momenteel gaat en op welk gebied ik een hulpvraag heb. Ik denk dat er dan nog wel weer nieuwe afspraken volgen. We zullen zien.

Een paar weken geleden zijn we al wel een keertje wezen kijken bij een zaak voor aangepaste fietsen. We hadden een afspraak gemaakt en ik heb toen ook al kunnen ervaren hoe het was om op een driewieler te fietsen. Op zich was dat best leuk. Ze hebben daar een circuitje en ik kon best aardig met zo’n fiets overweg.  Toch zie ik ook nog wel wat nadelen en ik denk dat ik daar nog niet helemaal aan toe ben. Ach, ik weet het nog niet.

De ene keer gaat het best heel goed en de andere keer ben ik niet vooruit te branden. Het is zo wisselend. Zo ziet het er schijnbaar ook uit want laatst zei iemand in de sportschool tegen mij: “Jij loopt beter nu, of niet?” en vandaag toen ik wegging bij het zwembad: “Je gaat wel een beetje achteruit met lopen zo te zien?” Overigens denk ik dat degene met de laatste observatie gelijk heeft, maar het is wel heel verschillend  inderdaad.  

Altijd weer verrassend wat mensen tegen je zeggen. Het ergste vind ik als er gezegd wordt dat het zo goed is als je positief blijft. Dat je ook de positieve dingen moet blijven zien. Dat weet ik ook wel en dat is natuurlijk ook zo, maar ook al zijn er veel dingen fijn en kan er nog heel veel, je hebt toch te maken met verlies. Tegen iemand die een been moet missen zeg je toch ook niet: “Je moet het positief zien. Gelukkig heb je je andere been nog!”

Meestal lukt het best om optimistisch te blijven, maar soms mis ik dat ‘andere been’ wel.