Aan de kapstok hangen twee wandelstokken die van mijn vader zijn geweest. Hij is inmiddels overgeschakeld naar een rollator en bij de verhuizing kwamen we deze nog tegen. En wie kan er deze het best gebruiken? Ja, het kind met MS. Maar nu nog niet natuurlijk. Hoewel? Wanneer ik op ongelijke grond loop of iets verder moet, was het misschien niet eens zo’n slecht idee. Nou ja, ze hangen daar in ieder geval vast. Binnen handbereik.
Bij een van de MS-groepen die ik volg op Facebook is een rubriek die de maandelijkse overwinning heet. Bij een groep van MS-patiënten gaat het dan om heel verschillende dingen. Wat een overwinning is voor de één zal voor de ander een teleurstelling zijn. Geen MS-patiënt hetzelfde.
Wat voor mij een overwinning was deze maand, gebeurde tijdens het aquajoggen. We deden oefeningen met een flexibeam. Deze buis van foam zorgt voor weerstand bij oefeningen. We doen er altijd veel verschillende oefeningen mee. Soms moeten we roeien door het water. De flexibeam zorgt ervoor dat het best zwaar is. Wat me nog nooit gelukt was, ging dit keer wel. Op de flexi gaan staan en overeind blijven. Eigenlijk was het de bedoeling dat we ons rechtopstaand vooruit zouden bewegen met de schoolslag. Dat lukte dan weer niet, maar het feit dat ik het voor elkaar kreeg om rechtop te blijven staan in het water met beide voeten op de buis, mag toch wel een overwinning heten. Goed, het zag er dan wel uit alsof ik een spartelend eendje was dat met moeite rechtop bleef en happend naar adem flink haar best moest doen, maar toch. Nog nooit eerder was het me gelukt om mijn voeten op de buis te krijgen.
Niet dat ik er verder veel aan heb trouwens. Dat vraag ik me toch wel eens af. Is het nou zo zinvol wat ik doe hele dagen? Ik besteed mijn tijd voornamelijk aan sportmomenten en plooi de rest van de tijd daaromheen. Kan ik mijn energie niet beter aan iets besteden wat nuttiger is?
Vragen andere mensen zich ook wel eens af of ze hun tijd nuttig besteden? Als je een baan hebt hoef je je dat ook niet af te vragen. Je bent gewoon een hardwerkende Nederlander en levert op die manier een waardevolle bijdrage aan de maatschappij. Mijn bijdrage aan de maatschappij is dat ik voor veel werkgelegenheid zorg. De neuroloog, de fysio, het personeel in de sportschool en in het zwembad…. Wat zouden ze zonder mensen zoals ik moeten beginnen?
Maar goed, ik verveel me dus nog niet. Elke dag sporten, behalve zondag. Maandag aquafit special. Een groepsles voor MS-patiënten en mensen met NAH, daarna fysiotherapie. Op dinsdag aquajoggen en rondje fitnesszaal in de sportschool. Woensdag aquafit en fysiotherapie, donderdag aquajoggen en rondje fitness. Op vrijdag weer aquafit en rondje fitness. Als het weer het toelaat ga ik op zaterdag op de step naar de sportschool voor weer een rondje langs de apparaten. Bij slecht weer pak ik toch maar de fiets, dat gaat sneller.
Het niveau van sporten en de intensiteit daarvan ligt natuurlijk niet op hoog niveau, maar de beweging is denk ik wel zinvol. Hoop ik dan maar, niets doen helpt je in ieder geval niet vooruit. Toch weet ik dat ik vooral dankbaar moet zijn dat het nog kan. Dat ik er de energie voor op kan brengen. Wanneer er iets niet door kan gaan, ben ik geneigd om het op een ander tijdstip in te halen. Dat lijkt haast wel wat dwangmatig te zijn, maar je kan het ook gezonde zelfdiscipline noemen. Hoe dan ook, het best functioneer ik wanneer alles zo zijn gangetje gaat. De invulling van de dagen, vooral niet te veel nadenken of ik ergens wel of geen zin in heb en over de zin van de dingen die ik doe.
Misschien moet ik dat maar als geheugensteuntje bewaren: niet te veel nadenken, gewoon doen.
Wat een prachtige column. Vooral die alinea over jouw grote betekenis voor de werkgelegenheid. Ga zo door!