Routeplanner

Ligt dat nou aan mij, of is dat gewoon zo? Het valt mij op dat in boeken heel vaak een personage de ziekte MS heeft. Het lijkt een dankbaar onderwerp te zijn om personages snel ernstig ziek te laten worden en vervolgens op de achtergrond te laten verdwijnen. Vandaag ben ik begonnen in een boek waar de moeder van iemand, jawel, multiple sclerose had. De schrijver had er vanaf het moment van diagnose maar anderhalve pagina voor nodig om ze in een rolstoel te laten belanden en na pakweg dertien pagina’s was ze dood en begraven. In het verdere boek speelde ze geen rol van betekenis meer. Lekker opwekkend. Betekenisvol blijven voelen valt in het echt ook soms niet mee. “O, gaan we weer op die toer, lekker zielig doen?” Haha ja, dat is soms zo lekker. Toch is het wel iets dat me vaak bezighoudt. Ook nu, na een aantal jaren vrijgesteld te zijn van arbeid, voelt het soms alsof ik wel iets nuttigs moet gaan doen. Tegelijkertijd weet ik dat het onzin is. Ik heb het druk genoeg met doorgaan en overeind blijven. Meer dan dit is niet haalbaar.

Maar dat personages in boeken of films best vaak MS hebben is volgens mij wel het geval. Of lijkt dat gewoon zo? Net zoiets als zelf een zwarte auto hebben en dan overal zwarte auto’s zien. Dat het dan lijkt alsof bijna iedereen in een zwarte auto rijdt.

Is misschien niet zo’n heel gelukkige vergelijking, want zwarte auto’s zijn wel heel populair. Populairder in ieder geval dan het hebben van MS.

Vrijdag had ik controle bij de verpleegkundige en de neuroloog. Daar heb ik aangekaart dat ik momenteel weer een iets mindere periode heb. Niet heel dramatisch, maar wat meer moe, lopen blijft soms lastig en  ’s nachts wat pijnlijke benen. Hierdoor is mijn nachtrust vaak slechter en ook mentaal wordt het dan een stukje zwaarder. Voorlopig ziet het plan van aanpak er als volgt uit: Er volgt binnenkort weer een MRI. Zowel van mijn hersenen als van de cervicale wervelkolom. Ik ga een supplement proberen dat een lichaamseigen stof is en dat een pijnstillende werking schijnt te hebben. De neuroloog stelde eerst een andere pijnstiller voor, maar die vond ik nogal heftig, gezien het aantal bijwerkingen. Zelf dacht ik meer aan medicinale cannabis, maar daar waren zij weer niet gelijk een voorstander van. Misschien ook niet zo’n goed plan. Voorlopig het supplement maar eens proberen, dat lijkt in ieder geval vrij onschuldig. Ik heb binnenkort een afspraak met iemand die mogelijk wat mentale ondersteuning kan bieden en wellicht ook iets kan betekenen om mijn fysieke klachten te verlichten. Wanneer ik de uitslag krijg van de MRI kunnen we de ingeslagen weg evalueren en indien nodig de route bijstellen.