Green green grass

She said green, green grass, blue, blue sky… De muziek klinkt uit de luidsprekers. De rest van de tekst sla ik niet op. Ik zie het groene, groene gras en de blauwe, blauwe lucht en dat is genoeg. Rechts van ons een strookje gras en dan kijken we uit over een grote waterplas. Links van ons zijn een aantal stands. Daar kunnen de enveloppen met de startnummers en andere benodigdheden afgehaald worden. Mijn zoon doet mee aan een kwart triatlon, oftewel een OD. Ik denk een OD, olympische afstand, huh? Maar dan gaat een lichtje branden oh …. Olympic Distance! We zoeken een plekje op het gras. Even zitten. Ik zit natuurlijk al, want we hebben de rolstoel voor mij meegenomen. Dat is maar goed ook, want het was al een heel eind lopen van de auto naar het wedstrijdterrein.

Om ons heen gespierde lijven, meestal gehuld in speciale triatlonpakken, zodat ze niet hoeven om te kleden bij het wisselen van de verschillende disciplines. Vaak een racefiets aan de hand, een fietshelm bungelend aan het stuur. De geur van het nog vochtige gras, van koffie, van midalgan of spiriflor. De vettige geur van de patatkraam en van de zonnebrandcrème die ook niet ontbreekt op een zonnige dag als deze. Baniervlaggen markeren de verschillende plekken op het terrein. De vele vrijwilligers dragen een wit shirt met een rode opdruk: ‘Unleash the triatlon’.  Boven het geluid van de muziek uit horen we de speaker verslag doen van de wedstrijdonderdelen die al gaande zijn en instructies geven voor de atleten die nog in actie moeten komen. Mijn zoon heeft ondertussen alles in orde gemaakt voor de start. Zijn fiets staat op de wisselplek met de benodigdheden voor het fietsen en lopen ernaast. Het startnummer is bevestigd aan de band voor om zijn middel en  stickers met het nummer zijn op de helm geplakt. Om zijn enkel zit een bandje met een chip. En dan gaat ’ie. Eerst naar de briefing voor de laatste instructies en dan het water in.

Wij hebben ons inmiddels verplaatst naar een plekje waar we goed zicht hebben op de grote waterplas. De zon schittert in het water. En helemaal in de verte zien we de badmutsjes uit het water steken, klaar voor de start. Een afstand van 1500 meter zwemmen, het is me nogal wat. Maar hij doet het en nadat we lang getuurd hebben over het grote wateroppervlak blijkt het donkerblauwe badmutsje dat er nu bijna is, onze zoon te zijn. Met een ferme zwaai worden de zwemmers uit het water gehesen en dan gaan ze op een draf over de met matten beklede ondergrond naar het wisselpunt. Beetje afdrogen, schoenen aan, helm op, wat eten en weer verder. Nog even veertig kilometer fietsen en dan nog tien kilometer hardlopen. Dat doet hij toch maar mooi. We zijn trots, wat een prestatie!.

Zelf heb ik nooit een triatlon gedaan, maar wel de nodige hardloopwedstrijden. De sfeer bij zo’n evenement is bijna gelijk. Ik herken de lichte spanning van tevoren. Wat moet ik eten, toch nog even naar het toilet, heb ik alles bij me? Heb ik me goed genoeg voorbereid, niks vergeten mee te nemen? De muziek die over het terrein schalt, de onophoudelijke mededelingen van de speaker. En dan, van start. In een cadans komen, momenten dat je je heel sterk voelt en momenten van wanhoop. Hoe ver is het nog? De bevrijding van de finish, misschien zat er nog een sprintje in. Nog weet ik hoe het voelt, de opluchting en de trots, het zelfvoldane gevoel over de geleverde prestatie. Om na vijf minuten te bedenken dat het mooi zou zijn geweest als je net  iets sneller was geweest. Zoete herinneringen.

Vandaag heeft mijn zoon een nieuwe herinnering gemaakt. Daar mag hij met trots en tevredenheid op terugkijken. Wij genieten mee. Langzamerhand worden er opruimwerkzaamheden verricht aan het terrein. Ook wij pakken ons boeltje en gaan richting auto. Mijn zoon loopt met de fiets aan de hand, mijn man draagt de sporttas, mijn dochter duwt de rolstoel. Terug maar weer. Over het lange pad langs het water. Terwijl ik een beetje voorthobbel hoor ik nog de muziek: It’s just a perfect day!