Hoewel ik over het algemeen te boek sta als iemand die vrij positief in het leven staat, zijn er soms ook dagen dat het even wat minder gaat. Dan is het lastig om de moed erin te houden. Wanneer er vaak gezegd wordt dat ik altijd maar positief blijf, dat het zo knap is hoe ik er mee ‘omga’, lijkt het alsof het allemaal wel meevalt en dat ik vooral de andere kant van het verhaal niet mag laten zien.
Hoewel ik echt wel weet dat er veel mensen zijn die te kampen hebben met akeliger zaken dan de mijne, zijn mijn moeilijkheden daardoor niet minder. Het valt niet altijd mee dus. Soms is het gewoon zwaar. Dan heb ik pijn, of wil ik iets doen wat niet zo’n goed idee is. De afgelopen weken heb ik pijn in mijn handen en polsen. Dit is waarschijnlijk te wijten aan een stukje overbelasting. Het gekke is dat wanneer ik boven op mijn dagelijks aanwezige zeurende pijn een nieuwe nadrukkelijker aanwezige pijnklacht krijg, zich dit na een tijdje lijkt uit te breiden over mijn hele lijf. Zo ook vandaag. Mijn hoofd voelt zwaar en wazig, polsen en handen voelen onveranderd pijnlijk, ik heb een stijf gevoel in de heupen.
Gisteren had ik ook al niet zo’n goede dag. Het was Koningsdag. Na wat heen en weer gesoebat zijn we toch richting dorp gegaan. Ik twijfelde al een beetje of dit wel zo’n goed idee zou zijn, maar het weer was beter dan verwacht en we dachten dat het misschien wel even gezellig zou zijn. Daar aangekomen hadden we de fiets direct achter de kermis gestald. Dan wordt het voor mij gelijk al een uitdaging. Ik merkte meteen dat ik veel te veel prikkels kreeg. De harde muziek van de kermis, de drukte, de hoeveelheid mensen. Waar ik normaal gesproken al niet meer zo gemakkelijk loop, was het nu een echt drama. Ik had moeite om mijn weg te vinden tussen alle mensen, moest opletten om niet te struikelen over de ongelijke ondergrond, waar ook nog de snoeren van de kermis lagen. Struikelgevaar. Tel daarbij op alle bewegende attracties met bijbehorende lichtflitsen en geluidseffecten en het horrorscenario is compleet. We zijn over de kermis gelopen naar de markt. Ook daar was het druk. Voordat we een plekje hadden gevonden op een terras, waren we een flinke tijd verder. Zitten, dat is dan al wel een hele opluchting. Maar na één drankje hadden we het wel gezien. Ik werd gestoord van alle mensen en de dreunende muziek.
Weer iets dat ik af kan schrijven. Ik word er niet leuker op. Bij grote drukte en veel prikkels niet meedoen.
Plaats als eerste een reactie