De laatste tijd kom ik nog wel ergens. Ze ben ik al op vakantie geweest met mijn nichtje in Spanje. Deze week ben ik Fuerteventura. Meegenomen in de koffer op vakantie door een sportmaatje. Vorige week werd mijn broer al aangesproken: “Ik heb jouw zus hier op de toonbank liggen!”
Natuurlijk gaat het niet over mezelf, maar over mijn boek. Het is een grappig idee dat mijn verhaal overal is en met de mensen meereist. Ik reis mee en duik overal op. Tot vervelens toe misschien. Maar als je de moeite neemt om het boek te lezen mag je ook met mij meereizen. Dan neem ik je mee in mijn reis. Van eerste verschijnselen en klachten naar diagnose. Van mijn reis langs verschillende behandelingen en medicatie. Van mijn zoektocht naar mogelijke alternatieve geneeswijzen en het wanhopig zoeken naar iets dat de klachten zou verlichten. Van het elke keer stapjes terug doen bij het sporten, naar het toch weer vinden van plezier in de manier van bewegen.
Je mag meereizen in het zoeken naar goede voeding, of wat ik denk dat voor mij passend en haalbaar is. Van een werkend bestaan, naar vrijgesteld van arbeid. Je mag lezen over de reis daar naartoe. Ik vertel over verdriet en tegenslagen, het zoeken naar zingeving.
Ik hoop dat deze reis een eerlijk beeld geeft van het leven met een chronische ziekte. Dat er moeilijkheden zijn, maar dat er ook plezier blijft. Wanneer de reis verveelt kun je tijdens het lezen het boek gewoon wegleggen. Sterker nog, je kan ervoor kiezen om het helemaal niet te gaan lezen. Voor mij houdt de reis niet op. Er komt steeds weer een nieuw hoofdstuk. Ik hoop nog steeds op een happy end!
Plaats als eerste een reactie