Stockholm

Vorig weekend was het zover, met mijn dochters ging ik op ons al lang van tevoren aangekondigde reisje naar Stockholm. Het was al lange tijd geleden dat ik met het vliegtuig ergens naartoe was geweest. Want corona, enigszins vliegschaamte. Maar goed, nu dus toch. Dit keer vond ik het ook wat spannend, omdat ik een rollator annex rolstoel mee ging nemen. Dat is toch wel weer een stap in het proces van achteruitgang. Of beter gezegd, het accepteren van achteruitgang. Het meenemen van mijn Rollz was ook een nieuwe ervaring. Ik mocht hem, haar of veiliger gezegd, het meenemen tot aan de gate. Daar werd ‘ie voorzien van stickers, met mijn naam en vluchtnummer erop, als laatste in het ruim geladen. De bedoeling is dan dat de bijzondere bagage op de plaats van bestemming als eerste uit het vliegtuig komt en weer afgeleverd wordt bij de gate. Dat ging niet helemaal zo. Wij wachten en wachten, maar geen Rollz. Er stonden nog meer mensen te wachten op hun bagage, die dus ook niet werd gebracht. Toen bleek dat ze een heel stuk verderop gewoon op de grond lagen in de aankomsthal. Gelukkig goed gegaan, maar je moet er niet aan denken dat iemand denkt leuk karretje en hem meeneemt, of dat je écht heel moeilijk loopt.

Maar verder ging het gesmeerd met de Rollz. In- en uitklappen ging steeds soepeler en ook het ombouwen van rollator naar rolstoel ging gemakkelijker.

In het begin heb ik  gebruikgemaakt van de Rollz in de functie van rollator, maar toen we eenmaal met de trein in het centrum van Stockholm waren gearriveerd en we nog een stuk moesten lopen naar het hotel, ging het lopen wat lastiger. Toch maar in de rolstoel dus, diep ademhalen. Dat is dan fijn, zitten en je voort laten duwen. Dan kom je nog eens ergens en kan je ondertussen ook om je heen kijken, zonder gevaar te lopen om ergens over te struikelen.

We hadden een fantastisch hotel. Ruime kamer en ‘s ochtends een uitgebreid ontbijtbuffet. Verder hebben we veel gezien en gedaan. De nodige musea, één dag gebruikgemaakt van de hop-on-hop-offboot om ons naar de verschillende plekken in de stad te laten vervoeren. Zelfs de Rollz ging gemakkelijk mee. We waren echt een goed team. Inklappen en uitklappen van de Rollz waar nodig. De één tilde de rolstoel in en uit de boot en de ander gaf moeders een armpje. Het viel ons wel op dat lang niet alles zo rolstoelvriendelijk is; zeker als je alleen zou zijn, kom je de nodige obstakels tegen. Van schuine opgangen die niet staan aangegeven tot een rolstoelingang met een flinke drempel….. hoe dan, wie verzint dit?

Verder was het gebruik maken van de rolstoel wel een ervaring waar vreugde en verdriet streden om voorrang. Blij dat het zo goed ging en dat je zo gemakkelijk overal kan komen. Blij dat mijn dochters mij zo goed ondersteunen en bereid zijn om me te duwen en me overal mee te helpen. Blij met mijn Rollz op zich. Wat een handig ding. Zo gemakkelijk om te bouwen en in te klappen. Waar ik dan weer om mezelf moet lachen is de vreugde die ik voel als de rugleuning, die tevens als tas dient, een apart vakje voor mijn mobiel heeft! 

In de musea liep ik zelf gewoon achter de rolstoel. Toch zelf ook wat lopen, want dat gaat prima. Lopen als het gaat, zitten als het moet. Ik weet het, ik weet het. Toch had ik ook wel momenten waarbij ik, mezelf weerspiegeld in de ramen, het moeilijk had. Die vrouw in de rolstoel, die wil ik niet zijn! Maar ja, zo is het nou eenmaal. Als je vooruit wil, zijn er situaties die je moet accepteren. We hebben veel gezien, heerlijk gegeten en genoten van elkaar.

Bij de terugweg ging het ook weer niet vlekkeloos met de Rollz. Bij het instappen geen probleem. Ook daar voorzien van sticker afleveren bij ‘ramp odd baggage’. We stonden alleen heel lang te wachten bij de band voor ‘odd baggage’, waar die aan zou moeten komen. Dat ‘ramp’ stond blijkbaar ergens anders voor. Maar uiteindelijk bleek  ‘ie op de band te liggen bij de gewone koffers van die vlucht. Gelukkig geen schade en ben ik wel in staat om ook zonder rolstoel/rollator een redelijke afstand af te leggen. Wel een les voor een volgend reisje. Toch maar speciale assistentie aanvragen. Ondanks de hobbeltjes ben ik nog echt aan het nagenieten van de ervaring van het weekend Stockholm en ben ik blij met het gemak waarbij ik het gewone ritme van de week weer op kon pakken.