Toch maar een nieuwe poging. Ik ga proberen of Fampyra me nog wat goeds gaat brengen voor het lopen. Van de vorige keer heb ik nog een voorraadje in huis. Bij de laatste controle heb ik bij de neuroloog en verpleegkundige mijn idee hierover al wel voorgelegd en hier goedkeuring voor gekregen. Ik ben van plan om me niet te laten leiden door de -voorheen verplichte- looptest van zeven en een halve meter, maar ik wil een goed beeld krijgen of Fampyra me echt verbetering gaat brengen. De afgelopen twee weken heb ik daarom een rondje gewandeld, gestrompeld is misschien beter gezegd, op onze atletiekbaan. Naar mijn idee geeft een ronde van 400 meter een beter beeld van het loopvermogen en of daar verbetering in komt dan een afstand van zeven en een halve meter.
Nou, ik mag hopen dat het iets gaat helpen, want over die ronde deed ik maar liefst 6.30 minuut. De tweede week deed ik er zelfs nog wat langer over.
Best wel confronterend als je bedenkt dat ik vroeger over zo’n tijd op een hele kilometer al zwaar teleurgesteld zou zijn.
Maar goed het is wat het is. Vaak zeggen mensen dat je ook niet terug moet kijken. Je moet leven in het hier en nu. Misschien is dat wel zo, maar ik mag ook wel graag terugdenken aan de dingen die ik vroeger kon. Het maakt me toch trots dat ik dat zomaar deed. Hoewel trots misschien niet helemaal het goede woord is. Zeker niet sinds Rita Verdonk schermde met dat woord. Dankbaar dan, beter.
Zolang ik niet met wrok terugkijk, lijkt me dat ik het verleden niet weg moet stoppen. Het maakt het leven vollediger. Verleden, heden en vooruitkijken op alles wat er hopelijk nog gaat komen. Nog even terugkijken dan. Mijn snelste tijd op de tien kilometer was net boven de 50 minuten. De langste afstand die ik in wedstrijdverband heb gelopen was een tien Engelse mijl. Wedstrijden die ik jaarlijks deed vormden een mooie traditie. Jammer genoeg kwam daar een eind aan, maar het lijkt me niet nodig om dat alles maar te vergeten.
Bij de fysiotherapie heb ik nog een soort test gedaan. De Berg Balance Scale. De test vereist het handhaven van evenwicht in verschillende uitgangshoudingen (staan, zitten) met verschillende opdrachten. Hiervoor haalde ik gelukkig nog de maximale score, net zoals een aantal jaar geleden. Dit betekent dat ik niet valgevaarlijk ben geworden en dat het wat dat betreft ook niet achteruit is gegaan.
Afgelopen donderdag heb ik mijn tweede ‘nulmeting’ op de baan gedaan. Dit ging, zoals gezegd, vrij beroerd. De dag erna ben ik begonnen om Fampyra in te nemen. Normaal gesproken wordt dit twee keer per dag voorgeschreven, maar ik neem alleen ‘s ochtends een tablet. De ervaring van de vorige keer met het gebruik van Fampyra leerde me, dat wanneer ik er aan het eind van de dag nog één neem, dit ten koste gaat van mijn slaap. Dus ik probeer maar of ik er op deze manier wel baat bij heb. Nu merk er nog niet echt wat van. Het is waarschijnlijk ook te snel om er iets van te kunnen zeggen. Wel heb ik de afgelopen dagen meer pijn. Mijn handen zijn wat pijnlijk. Dit kan natuurlijk toevallig zijn, MS is onberekenbaar, maar het is wel iets om in de gaten te houden. Ik geef het nog even de tijd. De komende weken moet ik maar goed in de gaten houden hoe alles gaat. Loopvermogen, slaap, pijntjes…. Het beroerde is dat het leven met MS altijd zo wisselend is. Het blijft dan lastig om de voordelen en nadelen van medicijngebruik af te wegen. Nou ja, we zullen wel zien. Voorlopig heb ik nog genoeg in huis. Bij de volgende controle maar goed evalueren om te zien of het de moeite waard is om het opnieuw voorgeschreven te krijgen.
Plaats als eerste een reactie